De overname: geen rouwstemming, wel meteen lekke band


De strijd met het Luikse supporterslegioen moe laat Roland Duchâtelet in de zomer van 2015 Standard met een krop in de keel over aan zijn vicevoorzitter: Bruno Venanzi. Van een rouwstemming is bij de achterban geen sprake, integendeel. Die zijn blij dat hun baarlijke duivel weg is. Zijn opvolger zegt: “Roland is de man van de rationele intelligentie, ikzelf meer van de emotionele intelligentie. Ik moet erover waken dat ik me niet door mijn emoties laat meeslepen.” Nochtans trapt Venanzi al bij zijn aanstelling in die val. De licentiaat geschiedenis en economie is een supporter van de Rouches in hart en nieren. Alleen is hij in vergelijking met collega’s zo arm als de mieren. Venanzi spreekt dure woorden – “Ik wil elke twee jaar een prijs pakken” – maar kan hij die ook betalen?

In tegenstelling tot Duchâtelet of clubeigenaars als Paul Gheysens, Marc Coucke of Bart Verhaeghe pronkt hij niet in de top honderd der Rijkste Belgen. Pas in 2016, een jaar na de overname van Standard, vergaart Venanzi met de verkoop van zijn aandelen in energiebedrijf Lampiris ‘slechts’ een dikke 50 miljoen euro. Hoe hij dan de koop Standard financiert? “Met twee eerdere verkopen van aandelen van Lampiris. En vastgoedprojecten.”

Venanzi, grafdelver van Standard: hoe de voorzitter ‘zijn’ Rouches in de afgrond duwde door zes jaar wanbeleid

Roland Duchâtelet laat Standard over aan zijn ondervoorzitter, Bruno Venanzi.

Hoeveel betaalt Venanzi én wat is de waarde van Standard? Duchâtelet zelf betaalde slechts 31 miljoen. In zijn jaren liet hij zich een dividend van 20 miljoen euro uitkeren. Niets illegaals, wel vrij uniek in het voetbal. Wat de kas ook meteen een pak lichter maakte. Bij de verkoop bedong de Truiense zakenman, naast het bedrag dat Venanzi betaalde, nog eens 10 miljoen euro, te betalen over vijf jaar. Tot 2020 vloeide er jaarlijks dus nog twee miljoen naar Duchâtelet. En dat zou niet eens alles zijn. “Daarbovenop moest Duchâtelet tot voor kort nóg jaarlijks een aanzienlijk bedrag betaald worden”, claimt iemand die het kan weten. “Dat soort toestanden krijg je als je iets koopt dat je je eigenlijk niet kan veroorloven.”

Wat Venanzi bij aanvang doet, is gokken. Hopen dat zijn beleid Standard nadien omhoog stuwt en meerwaarde creëert. In dat geval deert die vaste afbetaling aan Duchâtelet niet eens. Helaas, Standard is historisch verlieslatend – zoals vele clubs – en daardoor misschien wel te duur betaald.

Een club op afbetaling kopen, is als een race starten met een lekke band.

Een problematische handicap. Zeker wanneer je niet de centen hebt om dat gat ooit zelf te dichten. Of hoe de “rationele intelligentie” van zijn voorganger het al snel lijkt te halen van de “emotionele intelligentie” van de supporter-voorzitter.

Onderweg: een kerkhof van trainers en sportief directeurs

Niet dat Venanzi’s beloftes aanvankelijk niet worden waargemaakt. Standard pakt in het eerste seizoen onder Venanzi meteen de beker. Sclessin wordt echter opnieuw een kerkhof. “Daar schuilt een groot probleem”, zegt Eric Deflandre, tot september assistent-trainer in al die jaren van Venanzi en de enige die on the record durft praten. “Standard mist stabiliteit. Er verandert te veel. Elk seizoen een trainerswissel, spelers uit het buitenland die hun aanpassingstijd nodig hebben. En er is geen sportief directeur meer.” De laatste, ontslagen in oktober, is Benjamin Nicaise, eerder teammanager en hoofd scouting. Een man van twaalf stielen. Het eerste slachtoffer is Axel Lawarée, die baan moet ruimen nadat Venanzi zijn boontjes te week legt bij Daniel Van Buyten en vervolgens ook Olivier Renard. Ook zij zullen niet overleven.

Venanzi, grafdelver van Standard: hoe de voorzitter ‘zijn’ Rouches in de afgrond duwde door zes jaar wanbeleid

Venanzi rekende op het advies van Daniel Van Buyten maar lang duurt de samenwerking niet.

Het is nochtans met Renard dat Venanzi zijn beste seizoen kent. Trainer is de Portugese driftkikker Ricardo Sa Pinto, die de beker pakt en na onwaarschijnlijke play-offs zelfs nog vicekampioen wordt. Maar Venanzi heeft dan al Michel Preud’homme overtuigd om terug te keren. Voor een voorzitter die als kind zelf fantaseerde over een voetbalcarrière bij Standard is de ex-doelman evenveel idool als droom. Een garantie op succes. Sa Pinto moet eruit, volgens Venanzi omdat hij spelers vooral motiveert door hen voortdurend vrijaf te geven. “Onhoudbaar op de lange termijn.” De komst van MPH brengt stabiliteit. Een trainer die twee seizoenen aanblijft, het zal een unicum blijken.

Preud’homme wordt evenwel ook sportief directeur en vicevoorzitter. Carte blanche dus. De collateral damage is Olivier Renard. Die moet blijkbaar via de media vernemen dat hij plots gedegradeerd wordt tot hoofd scouting. “Ik heb nooit gebotst met Preud’homme, simpelweg omdat er geen contact tussen ons is geweest. Ik denk dat de sportieve staf maar één keer in mijn bureau is geweest. Ik ha

Ik had de indruk dat ik niet eens bestond”, zegt Renard daar later over in Sport/Voetbalmagazine. Er wordt beweerd dat hij niet door één deur kan met Mogi Bayat, nog een spelersmakelaar in verdenking van het gerecht die onder Venanzi zijn macht op Sclessin (even) ziet toenemen. Net als Christophe Henrotay – gelieerd aan Daniel Van Buyten – en Dejan Veljkovic voor hem. Bayat is degene die het contract voor Preud’homme onderhandelt en daarbij dus aan krediet wint. Renard zou volgens Veljkovic ook al eens graag een graantje meepikken. Onbesproken is hij niet. Maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld Nicaise – als speler cliënt van Mogi Bayat – wordt hij door insiders geroemd om zijn werkkracht en zijn telefoonboekje. “Je zag Oliver vaak op training, bij de spelers, bij de trainers. En hij had een netwerk, ging veel wedstrijden bekijken, hield besprekingen met clubs.

Hij was de laatste die dat allemaal deed”, zegt ook Deflandre. “Zijn vertrek sloeg een gat. Behalve stabiliteit heeft Standard nood aan een structuur. Aan mensen die de voorzitter kunnen omringen.” En die geld in het laatje brengen, voor Standard vitaal om te overleven. Niet dat al zijn transfers voltreffers zijn, maar de drie spelers die sinds de recordverkoop van Marouane Fellaini het meest opbrachten, kwamen van Renard – daarbij Moussa Djenepo (voor 15,7 miljoen aan Southampton) en Razvan Marin (voor 12,5 miljoen naar Ajax). Maar ook Zinho Vanheusden – deze zomer voor 16 miljoen verpatst aan Inter dat hem eerder verkocht voor 12,6 miljoen, boekhoudkundig gegoochel dus – keerde terug naar Sclessin onder Renard. Venanzi, grafdelver van Standard: hoe de voorzitter ‘zijn’ Rouches in de afgrond duwde door zes jaar wanbeleid

De put is te diep sinds Preud’homme, het einde is nabij

Nadat het eerste seizoen onder Michel Preud’homme een derde plaats oplevert, gaat Bruno Venanzi all-in. De ultieme gok, in de hoop de jackpot te winnen: een titel. Daaraan verbonden zijn de miljoenen van de Champions League die Venanzi in een klap zorgenvrij kunnen maken. In de zomer van 2019 worden Djenepo én Marin verkocht. Zie overigens ook Hugo Siquet of Michel-Ange Balikwisha: plots doorgebroken talent dat Standard niet kan houden. De zomer van 2019 brengt een batterij aan overbetaalde spelers, zowel wat salaris als transfersom betreft. Koopje Vojvoda (1,2 miljoen) is een meevaller, Amallah (1,5 miljoen) nog redelijk. Maar spelers als Oulare (3,4 miljoen), Avenatti (3,7 miljoen), Gavory (3,1 miljoen) en Boljevic (2,2 miljoen) slaan geen gensters, wel gaten in de begroting. De schuld van Preud’homme, die op de komst van overschatte spelers aandringt? Of bijzonder slecht onderhandeld van eindverantwoordelijke Venanzi? Als absolute grootverdieners als Cavanda, Orlando Sa of Oulare in de B-kern belanden, is er alleszins iets grondig mis. Zeker omdat de loonlast, het eerste jaar onder Preud’homme al tot op dezelfde hoogte gekomen als Club Brugge (!), nog eens met 4,8 miljoen euro stijgt.

Het blijkt een kapitale blunder.

In dat door corona stopgezette seizoen eindigt Standard pas vijfde. Weg miljoenen. Weg is ook de trainer, te gevoelig voor de kritiek van de buitenwacht. Venanzi vroeg hem vorig seizoen weliswaar nog om analyses van de ploeg, misschien om zijn nog steeds mooie loon als vicevoorzitter en raadgever te verantwoorden.

Maar Preud’homme zijn invloed taant en sinds afgelopen zomer is hij helemaal weg.

Montanier, Leye, nu Elsner: Standard is weer een interimbureau. En door wie laat Venanzi zich souffleren als het over voetbal gaat? Preud’homme hield hem nog enigszins in bedwang, maar voetbalknowhow is er vandaag nauwelijks op Sclessin.

Of kan iemand uitleggen op welke basis Mehdi Carcela vorig seizoen nog een contractverlenging kreeg? En waarom hij bij elke trainer uit de gratie valt en vervolgens toch weer kansen krijgt? Venanzi moeit zich, duikt weer vaker op in de kleedkamer. Wat sommigen een even logische als gezonde betrokkenheid noemen, wekt bij anderen krullende tenen op. Verder dan supporterspraat reikt zijn voetbaldiscours niet. “Het is wel goed dat er nu Belgische spelers als Dewaele, Emond en Joachim Van Damme worden aangetrokken. Zij kennen de competitie. Want de situatie is héél gevaarlijk”, meent Eric Deflandre. Zelfs al stonden de Rouches in deze fase van de competitie nooit zo laag sinds de jaren vijftig, financieel is het erger gesteld. Het graf ligt klaar, de put is diep.

De toekomst: een verrijzenis, met of zonder Venanzi?

De marktwaarde van de kern is volgens Transfermarkt op zijn laagst in vijftien jaar. De loonlast is in zes seizoenen met de helft toegenomen, maar elk jaar onder Venanzi worstelde Standard wel met liquide middelen. Lees: het leeft al jaren boven zijn stand en de voorzitter kan het tekort niet bijpassen. De laatste jaarrekening kleurde helemaal bloedrood: vorig seizoen leed de Luikse trots 19,7 miljoen euro verlies, waarvan volgens Venanzi 11 miljoen het gevolg is van de pandemie. Maar, zo zei een gepikeerde Renard laatst in Le Soir over de beleidskeuzes van Venanzi.

“Het is nooit zijn fout.

De specialiteit van Bruno is zeggen: Hij was het, niet ik.” De spaarpot van 8,5 miljoen staat nu 11 miljoen in het rood. En foefjes zoals het stadion verkopen en weer huren of tv-gelden op voorhand verkopen aan een Duitse bank – wat Standard vorig jaar deed – om snel even te cashen, het zijn vandaag druppels op een bloedhete plaat.

Het enige goede nieuws?

Er is vers kapitaal onderweg, via een overname of de verkoop van een flink aandelenpakket. “Ik kreeg drie aanbiedingen en verwacht er nog twee”, zei Venanzi eind december in L’Echo. Hij claimt dat Standard eind deze maand gered is.

Al wil Venanzi liefst 50 procent van de aandelen behouden en blijven wegen op het beleid. “Met mij erbij zal de club nooit failliet gaan.” Roland Duchâtelet is voor minder met pek en veren weggejaagd.

De jaarrekeningen van Standard onder Venanzi

2020-2021: 19,7 miljoen euro verlies

2019-2020: 189.983 euro winst

2018-2019: 4,9 miljoen verlies

2017-2018: 1,4 miljoen verlies

2016-2017: 4,7 miljoen euro winst

2015-2016: 572.219 euro winst

Totaal: 20,6 miljoen euro verlies

Ter vergelijking Standard onder Roland Duchâtelet

(2011-2015): 3,6 miljoen euro verlies Standard onder Luciano D’Onofrio

(2000-2011): 19,3 miljoen euro winst*

Eindklasseringen Standard onder Venanzi

2021-2022: 15de na 21 speeldagen (met twee wedstrijden minder)

2020-2021: 8ste

2019-2020: 5de

2018-2019: 3de

2017-2018: 2de (en Beker van België)

2016-2017: 9de

2015-2016: 7de (en Beker van België)

•De jaarrekeningen van Standard sinds de invoering van de euro, in 2000

nieuwsblad

doorgestuurd door Michaël Van Eetvelde – thx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s